Terug naar hoofdinhoud

Huiskamerafscheid

De kamer van vader in het verzorgingshuis moest binnen vijf werkdagen leeg zijn en daarom werd vader opgebaard in de Opbaarsuite. De broers wisten het al: het afscheid van hun vader wilden ze graag in familiekring houden. En nog belangrijker: ze wilden ook graag rekening houden met de jonge kleinkinderen voor wie het de eerste keer was dat ze met een overlijden in aanraking kwamen. Het zou een huiskamerafscheid worden in de Opbaarsuite met aansluitend een crematie bij het crematorium. Warm, ongedwongen en niet geregisseerd. Van te voren hielden we een kort kinderoverleg met de kleinkinderen. Tijdens dat overleg mochten alle vragen gesteld worden en werd er door omi aan de kleinkinderen gevraagd of ze tijdens het afscheid de kist van opi wilden omtoveren tot de mooiste kist ter wereld. Twaalf enthousiaste kinderen hadden gelijk al zin in de dag van het afscheid.
Op de dag zelf stonden er belegde broodjes en drankjes klaar. Op de achtergrond klonk muziek die familie zelf uitgezocht had. Voor de kleinkinderen waren die broodjes niet van belang, vol overgave storten de kleine kunstenaars zich op hun belangrijke taak. Met verf en stiften werd de kist omgetoverd naar een heus kunstwerk. Ondertussen werden er in de ruimte daarnaast, spontaan of
voorbereid, leuke anekdotes verteld over hun opi. Sommigen kwamen de kleinkinderen wel bekend voor en spontaan ontstond er dan een glimlach op de ingespannen gezichtjes. Nadat de kleinkinderen overeengekomen waren dat het kunstwerk klaar was, werden omi en de andere volwassenen erbij gehaald. Vol trots werd de kist van opi getoond. Het was goed en mooi. Omi zei met haar ogen vol tranen: “Wat zou opi hiervan genoten hebben.” Nadat de inmiddels gearriveerde chauffeur van de rouwwagen de kist ook bewonderd had, begeleidden ze als familie opi naar de rouwwagen om hem uit te zwaaien.

Door Klara Woudstra