Ineens was daar het bericht dat hij niet meer beter zou worden. Een aantal weken had hij al door moeten brengen in het ziekenhuis om te herstellen van een zware operatie. Bij het laatste onderzoek bleek dat genezing niet mogelijk was en dat het einde snel zou komen. Hij had maar één wens en dat was zo snel mogelijk naar huis om daar samen te kunnen zijn met zijn gezin, zijn familie en zijn hond. Hij wilde naar zijn eigen vertrouwde omgeving om daar in slaap gebracht te worden. We hadden vaak gesproken over wat zijn wensen waren voor zijn uitvaart. De laatste verzorging zou ik samen met een collega doen. Hij wilde thuis opgebaard worden. We wisten dat de woning niet toegankelijk was om een kist naar binnen of naar buiten te brengen. Het tuinhuisje werd door lieve vrienden leeggehaald en omgebouwd tot een intieme opbaarruimte. Zijn dochter maakte het bloemstuk voorop de kist. Het werd een kleurrijk stuk waarin ze de voorvork en stuur van zijn mountainbike samen met zijn gereedschap verwerkte. De afscheidsfotograaf kwam langs om foto’s te maken. Op de onvermijdelijke laatste dag bracht zijn gezin en familie hem in zijn eigen bus over naar het crematorium voor het afscheid. Ik vertelde zijn levensverhaal en we luisterden naar muziek wat passend was voor hem en zijn gezin. In de foyer werd er een toost uitgebracht op zijn leven om vervolgens te luisteren naar het laatste muziekstuk waarin zijn laatste boodschap aan iedereen goed werd verwoord: Ode aan het leven, treur niet om mij. Eenmaal thuis kan ik niet meer stoppen met huilen. Mijn lieve broer, ook als is het al even geleden, wat mis ik jou.