De laatste productie

Er zijn mensen die hun hele leven lang alles graag zelf in de hand houden. Van de kleur van de keukenkastjes, tot het draaiboek voor een verjaardagsfeestje. Geen detail ontsnapt aan de regie.
En dan heb je Gerrit. Gerrit ging een stap verder. Hij regelde zijn eigen uitvaart. Helemaal, tot in de kleinste komma. Het begon met een map. Geen saaie ringband, maar een stevige ordner met als opdruk: Gerrits laatste productie. Binnenin tabbladen met titels als muziek, bloemen, stoelenopstelling en applausmoment. Gerrit wil applaus.Niet zo’n timide klapje, maar een staande ovatie. ‘Ik ben tenslotte de hoofdrolspeler,’ zei hij, terwijl hij de stoelenindeling tekende alsof hij de première van een toneelstuk voorbereidde.
Toen kwam zijn levensverhaal aan bod. ‘Geen dominee of familielid die mijn jeugd in Friesland verkeerd samenvat’, verklaarde hij. Hij ging zelf achter de microfoon. Niet live natuurlijk, maar opgenomen in zijn eigen woonkamer. Gerrit nestelde zich in kleermakerszit op zijn bank met een grote mok thee binnen handbereik. Hij sprak over zijn jeugd, de leuke tijd in het kleine dorp, het kattekwaad dat hij uithaalde met zijn jeugdvriendjes, zijn studietijd aan de Kleinkunstacademie, zijn eerste liefde, zijn mislukkingen (‘ik had eigenlijk slager moeten worden en geen toneelspeler’) en over hoe hij, ondanks alles, vond dat hij een mooi leven had gehad.
Zijn stem was kalm, soms met een hapering, soms met een grap. Ik mocht alvast luisteren. Eerlijk gezegd, het was bijzonder en troostend tegelijk. Gerrit had precies de juiste balans gevonden; niet te zwaar, niet te luchtig. Geen poëzie die niemand begreep en geen opgeklopte heldendaden. Gewoon Gerrit in zijn eigen woorden.