Actueel

De stilte na de laatste adem De telefoon ging vroeg in de ochtend. Nadat ik mij bekend had gemaakt aan de persoon die belde, volgde een lange stilte. Alsof de degene aan de andere kant van de lijn niet zeker wist of hij wel mocht storen. Toen hoorde ik een zachte mannenstem. Oud en breekbaar. ‘Mijn vrouw .... is vannacht overleden.’ Meer woorden kwamen er niet. Ik condoleerde meneer en benoemde dat ik een aantal vragen ging stellen. Haar naam, haar geboortedatum en het adres waar mevrouw verbleef. Hij antwoordde beleefd, alsof hij zijn uiterste best deed om alles goed te doen. En toen vroeg ik hem: ‘Bent u alleen bij uw vrouw op dit moment of zijn er mensen bij u?’ Het bleef weer stil. Zo…

Het was een geslaagde avond vorige week woensdag 9 september in de Adventskerk. Tijdens de lezing 'Digitale nalatenschap' nam Sander van der Meer van Digital life Legacy, ons mee in de zoektocht naar de vraag; 'Wat te doen met onze digitale nalatenschap, onze foto's, documenten, accounts etc., die we beheren in onze telefoons, PC's, laptops in I-Pads?"Een nuttige, boeiende lezing, met af en toe ontroerende momenten, maar ook met gepaste humor. Dank voor ieders aanwezigheid.  Voor degene die er niet bij aanwezig kon zijn, is er een digitale brochure beschikbaar, op te vragen via het contactformulier op de website.

Op woensdag 9 september organiseren wij een lezing Digitale nalatenschap door Sander van der Meer van Digital Life Legacy. Een interessante lezing over een zeer actueel onderwerp.   - Hoe krijgen nabestaanden toegang tot een telefoon of laptop van een overledene voor dierbare foto’s, films maar ook de afwikkeling van administratieve zaken als zij de code niet weten? - Kan én mag je met de vinger van een overledene een telefoon ontgrendelen? - Waarom moet je geen abonnementen en online accounts (laten) opzeggen na een overlijden? - Hoe voorkom je identiteitsfraude na overlijden? - Moet ik mijn wachtwoorden in een boekje opschrijven of juist niet - Wat gebeurt er met mijn Facebook-account a…

Nog niet zolang geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn lieve hartsvriendin. Het is een vreemd soort verdriet. Het lijkt op liefdesverdriet, alsof er iets uit je leven is losgeraakt dat er altijd al hoorde. We waren achttien en zeventien jaar oud toen we elkaar  ontmoetten in Assen. Twee jonge meiden, net begonnen aan onze opleiding in het ziekenhuis, vol plannen en vol van  nieuwsgierigheid. In die tijd ontstond iets wat 44 jaar bleef, een vriendschap die vanzelfsprekend voelde en alles doorstond.  Margreth was iemand die je meteen zag. Warm, open en vol  leven. Ze bracht gezelligheid, waar ze ook was. In het ziekenhuis, tijdens het uitgaan, op vakanties. Ze maakte van gewone momente…

Ik rijd met 95 kilometer per uur over de snelweg richting het crematorium, net zoals een rouwauto zou doen. Door de speakers klinken zacht slaapliedjes voor de allerkleinsten. Op de passagiersstoel zit mijn collega. Op haar schoot rust een klein wit mandje, met daarin een kindje dat zo welkom was. Het zijn met name die liedjes die hoorbaar zijn. In onze gesprekken vallen vooral stiltes.  Ik denk terug aan hoe ik in het begin van deze week op een zonnige dag de donkere bevalkamer in liep. Daar zit een stel van mijn eigen leeftijd en de moeder van de vrouw. De sfeer is net zo donker als de kamer. In mijn hoofd hoor ik steeds ‘soms is stilte beter dan de  verkeerde woorden hebben omdat je maa…

Vier mannen kijken mij verwachtingsvol aan als ik de door de zon verlichte woonkamer binnen stap. Hun moeder Mieke is vanmiddag overleden. De broers weten niet zo goed waar te beginnen en zitten met een paar dilemma’s. Waar houden we de uitvaart? In de kerk of in het restaurant waar het hele gezin zo graag kwam? En wordt het een dienst met een dominee of niet? Hun moeder ging altijd naar de kerk. De vier zonen niet meer. Ze willen rechtdoen aan haar en haar geloof. We bellen de dominee om dit te bespreken. Zij kent hun moeder goed en de zoons besluiten dat de dominee zeker een rol krijgt in het afscheid, maar dat het niet een traditionele dienst wordt. Voor de afscheidsbijeenkomst kiezen ze…

Ineens was daar het bericht dat hij niet meer beter zou worden. Een aantal weken had hij al door moeten brengen in het ziekenhuis om te herstellen van een zware operatie. Bij het laatste onderzoek bleek dat genezing niet mogelijk was en dat het einde snel zou komen. Hij had maar één wens en dat was zo snel mogelijk naar huis om daar samen te kunnen zijn met zijn gezin, zijn familie en zijn hond. Hij wilde naar zijn eigen vertrouwde omgeving om daar in slaap gebracht te worden.  We hadden vaak gesproken over wat zijn wensen waren voor zijn uitvaart.  De laatste verzorging zou ik samen met een collega doen. Hij wilde thuis opgebaard worden. We wisten dat de woning niet toegankelijk was om een…

Het is een koude winterdag. Onze voeten laten sporen na in de vers gevallen sneeuw. Iedereen is stil, verzonken in gedachten. De rijdende baar met de kist, bedekt met prachtige bloemen, wordt voortgeduwd door de mensen die haar het meest liefhadden. Na de dienst, waarin liefdevol over haar leven werd gesproken, is nu het moment gekomen om haar lichaam te begraven. We houden elkaar stevig vast — deels door de gladheid van het pad, maar vooral om troost en warmte bij elkaar te vinden. We voelen ons verbonden: verdrietig, maar ook met een stille vrede in ons hart dat het goed is zo. Bij het open graf staan we nog even stil voor een laatste groet. En precies op het moment dat we willen weglopen…

  Het is 4 januari als ik in de sneeuw, met een nog warme appeltaart op de bijrijderstoel, de oprit van het huis van mijn vriendinnetje oprijd. Precies twee jaar geleden had ik haar huilend aan de telefoon. ‘Papa is dood. Zomaar ineens, zonder aanleiding een hartstilstand. Wil je komen? Wil je papa’s uitvaart regelen?’ ‘Natuurlijk, ik kom er direct aan,’ antwoord ik, ‘ik ben er over tien minuten.’   We huilen samen. Daarna ga ik bij haar vader kijken. De ambulancebroeders hebben hem op bed gelegd. Ik heb dan wel een baan in de uitvaartbranche, maar ik ben geen uitvaartverzorger. Ik geef haar hier kort uitleg over, maar ook dat ik alles voor haar en haar vader wil doen. We checken of de u…

Aan het eind van het jaar staan we stil bij alle hartelijke ontmoetingen, fijne samenwerking en momenten die ons raakten. Ook dit jaar mochten wij, samen met onze samenwerkingspartners zorgen voor vele warme en persooonlijke afscheidsmomenten, waarin we nabestaanden hebben kunnen ondersteunen bij het afscheid nemen van een dierbare. Bedankt voor het vertrouwen. Goede feestdagen toegewenst, met dagen vol licht, liefde, verbondenheid en hoop voor het nieuwe jaar. Armine Arshakian, Angelique Kamerling, Klara Woudstra, Marie-José Tolk, Grieta Koster

Er zijn dagen in december waarop de stilte bijna tastbaar is. In de vroege ochtend, wanneer de wereld nog donker is en langzaam ontwaakt en het eerst licht voorzichtig door de gordijnen kruipt, dienen herinneringen zich aan, zacht, bijna fluisterend, alsof ze even wil zeggen: ”Ik ben er nog”. Sinds het verlies van zijn lieve vrouw voelen de stiltes anders, ze vullen zich met beelden en herinneringen. Een stem die in gedachten nog tegen hem praat, een lach die de kamer vult. En nu juist in deze tijd van het jaar, als overal de lichtjes branden en mensen elkaar ontmoeten zijn die momenten van stilte heel betekenisvol. In de stilte hoor je niet alleen het gemis, maar is ook de liefde voelbaar…

Kerst kwam dit jaar niet met lichtjes, maar met stilte. Ze stierf iets na de periode waarin ze normaal gesproken bezig zou gaan met het huis in kerstsfeer brengen. De kerstboom lag nog verpakt in een net in de achtertuin, de box met kerstballen stond onaangeroerd in de gang. Alles was er nog, behalve zij. Kerst de mooiste tijd van het jaar, een tijd van herinneringen ophalen, volgens haar. Dit jaar was ze iets later met decoreren, want ze mocht voor de eerste keer oma worden aan het begin van de decembermaand. Het woord ‘oma’ sprak ze met trots uit en ze had al allerlei plannen bedacht. Ze wilde volop genieten van de oppasmomenten die zouden komen. In gedachten had ze zich al een beeld gevo…

Tegenwoordig hoor je het overal: ‘persoonlijke uitvaarten’. Het klinkt mooi, maar wat betekent het eigenlijk? Wanneer is een uitvaart persoonlijk en voor wie geldt dat? Is een uitvaart persoonlijker omdat er foto’s op Facebook en Instagram worden gezet? Of omdat de woorden ‘persoonlijke uitvaart’ op een website van een onderneming staan? Toen ik mijn opleiding afrondde, stelde mijn docent de vraag: “Wat is je visie na de opleiding?” Het antwoord van meerdere medestudenten was: “Het verzorgen van persoonlijke uitvaarten”. Dat zette me aan het denken. Wanneer is iets dan onpersoonlijk? Een afscheid van een dierbare wordt vaak vormgegeven met gesproken woorden, muziek en foto’s en daarna een m…

Een jonge vrouw staat bij het graf van haar vader die elf jaar geleden plotseling overleed. Het regent en waait. De regendruppels mengen zich met de tranen die over haar gezicht rollen. Nu is haar moeder dood. Totaal onverwacht. ‘Dit is niet de plek voor mama, pap. Ze haatte het hier. Wat moet ik doen?’ Ze belt me terwijl ze nog op de begraafplaats loopt. We spreken die middag af in het huis van haar moeder. Haar zusje sluit aan bij het gesprek. Hun moeders wens is om gecremeerd te worden. ‘Papa is begraven omdat opa en oma dat wilden’, vertellen ze. ‘Hij wilde gecremeerd worden, maar mama was zo overstuur dat ze alles door opa en oma liet regelen. En wij waren te klein om iets in te brenge…

Flarden avondmist zweven door de frisse lucht, terwijl roodbruine bladeren zachtjes neerdwarrelen in een zachte avondbries. Het is een zachte herfstavond in oktober. In deze tijd van het jaar zijn we weer volop bezig met de voorbereidingen voor het Alom Gedenken. Een dag waarop we samen onze gestorven dierbaren herdenken. Dit jaar is het thema: ‘Verbonden door verlies’. Tijdens het Alom Gedenken branden vuurpotten en fakkels; het columbarium en de begraafplaats zijn volop in warm, kleurig licht gezet. Langzaam komen de eerste mensen aan om bij de kraampjes een kaarsje op te halen en een steentje, waarop een naam kan worden geschreven of een hartje gezet. De kaarsjes en steentjes worden bij…

Er zijn mensen die hun hele leven lang alles graag zelf in de hand houden. Van de kleur van de keukenkastjes, tot het draaiboek voor een verjaardagsfeestje. Geen detail ontsnapt aan de regie. En dan heb je Gerrit. Gerrit ging een stap verder. Hij regelde zijn eigen uitvaart. Helemaal, tot in de kleinste komma. Het begon met een map. Geen saaie ringband, maar een stevige ordner met als opdruk: Gerrits laatste productie. Binnenin tabbladen met titels als muziek, bloemen, stoelenopstelling en applausmoment. Gerrit wil applaus.Niet zo’n timide klapje, maar een staande ovatie. ‘Ik ben tenslotte de hoofdrolspeler,’ zei hij, terwijl hij de stoelenindeling tekende alsof hij de première van een tone…

Ze zaten in een kring. De vlammen trokken traag omhoog en de rook kringelde in wispelturige slierten naar de sterrenhemel. Het was stil, op het knetteren van het hout en het zachte geritsel van de wind door de bomen na. Geen kerkbanken, geen kaarsen in een zaal, geen rouwstoet. Alleen zij - zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen, vrienden en buren - rondom een kampvuur in zijn eigen achtertuin. Hij hield van eenvoud. Van verhalen die met een glimlach verteld worden, van het buitenleven en opwarmen bij een kampvuur, van de geur van dennennaalden en de smaak van sterke, zwarte koffie in zijn oude, roestige koffiemok. Hij geloofde dat herinneringen niet thuishoren tussen vier muren, maar buit…

Ze is nog een klein meisje als haar moeder overlijdt. Ze herinnert zich de drukte in huis, allemaal vreemde mensen, fluisterende stemmen, en haar broertje dat zachtjes huilt. Zes lange mannen met hoge hoeden en ernstige gezichten dragen een kist het huis uit. Haar vader zegt dat mama daarin ligt. Ze staat in de deuropening. De kille oostenwind blaast haar blonde haren uit haar gezicht. In haar ene hand heeft ze haar knuffelkonijntje vast, in de andere de hand van haar broertje. Ze wil dat mama thuisblijft. Een paar dagen later sneeuwt het. Ze staat, met haar nieuwe rode handschoentjes aan, met haar vader en broertje aan de rand van een graf. Een meneer zegt allemaal moeilijke woorden, e…

Ik zit aan de eettafel in een keuken waar het zonlicht uitbundig naar binnen valt. Tegenover me zit een man die de mooie herinneringen aan zijn vader naar boven probeert te halen. Zijn vader is die ochtend overleden en ze hebben al dertig jaar geen contact meer met elkaar. Met een glimlach vertelt hij over de lange tocht in de sneeuw in de winter van 1979. Zijn vader trok de slee met hem erop langs het bevroren kanaal. Beide de sjaal tot over de neus en de muts tot net boven de ogen om de koude sneeuwvlokken uit hun gezicht te weren. Tranen wellen op in zijn ogen. Tegelijkertijd met de mooie herinneringen komen ook de minder fijne naar boven. Hij zegt dat hij niet weet of hij naar de uit…

Het is een uur of 9 ’s avonds. De telefoon gaat over en ik hoor aan de stem dat ik een jonge vrouw aan de lijn heb. ‘Mijn man gaat dood’, zegt ze heel resoluut. Ik wacht met het stellen van verdere vragen omdat ik voel dat er meer aan de hand is. ‘Ja, of hij is eigenlijk dood, maar ook nog niet echt.’ Haar man wordt machinaal in leven gehouden omdat hij zijn organen gaat doneren. ‘Hij is dus hersendood, maar nog niet officieel overleden. Morgen gaat het gebeuren’, vertelt ze. De volgende dag kom ik bij haar thuis. Ze is inderdaad een jonge vrouw. Om haar heen dartelt een klein meisje van 1,5 dat vrolijk aan het spelen is. Ze heeft geen weet van de situatie van haar vader. De zwager van…

Er zijn uitvaarten die zo tegennatuurlijk voelen. Een vader belt en zegt dat zijn zoon een dag ervoor heeft besloten om uit het leven te stappen. Na een loodzware, onzekere dag en nacht in het ziekenhuis hadden ze hem zojuist los moeten laten. Een enorme brok ontstaat in mijn keel wanneer ik zijn leeftijd hoor. Ik veronschuldig me en zeg dat ik soms ook even niet weet wat te zeggen, waarna ik hem condoleer. Zijn moeder is verslagen, maar ook enorm vastberaden. Ze wil haar jongen zo snel mogelijk thuis hebben. We spreken af dat thuis dan ook de plaats is waar ze voor de laatste keer haar zoon wil verzorgen en aankleden. Ze willen zoveel mogelijk zijn familie en vrienden gelegenheid geven om…

Carmen zet de radio aan. De pianoklanken van Tim Hardings How can we hang on to a dream klinken door de gezellige woonkeuken. De tranen springen in haar ogen. Het is één van de favoriete nummers van haar moeder. Haar moeder waar ze zielsveel van hield, maar die ze niet altijd leuk vond. Hun relatie was goed, maar ingewikkeld. Zeker na het overlijden van haar vader tien jaar geleden. Waar ze elkaar in vonden was de muziek. Haar ‘mamsie’ is vanochtend overleden en ze belt me met de vraag of ik haar wil helpen de uitvaart vorm te geven. Diezelfde dag nog ligt haar moeder in een wilgentenen mand in haar eigen woonkamer. Gewikkeld in een grote lichtroze doek die ze ooit uit India meenam. Er spe…

Op zaterdag 15 maart 2025 bestaat Achaat Uitvaartverzorging 30 jaar. Op die dag speelt theatergroep ‘EnToen’ om 13.30 uur in De Bonte Wever in Assen de muzikale theatervoorstelling ‘Troost’ over rouwen en afscheid nemen. Aansluitend is er vanaf 14.30 uur een gratis informatiemarkt met verschillende standhouders op het gebied van rouw en verlies. Theatervoorstelling ‘Troost’ Iedereen rouwt op zijn eigen manier. De manier waarop we troost zoeken en de kracht proberen te vinden om met verlies van een dierbare om te gaan is voor iedereen anders. De één is enorm verdrietig, de ander voelt onmacht, weer iemand anders voelt zich schuldig en boos tegelijk. De hartverwarmende theatervoorstelling…

De kamer van vader in het verzorgingshuis moest binnen vijf werkdagen leeg zijn en daarom werd vader opgebaard in de Opbaarsuite. De broers wisten het al: het afscheid van hun vader wilden ze graag in familiekring houden. En nog belangrijker: ze wilden ook graag rekening houden met de jonge kleinkinderen voor wie het de eerste keer was dat ze met een overlijden in aanraking kwamen. Het zou een huiskamerafscheid worden in de Opbaarsuite met aansluitend een crematie bij het crematorium. Warm, ongedwongen en niet geregisseerd. Van te voren hielden we een kort kinderoverleg met de kleinkinderen. Tijdens dat overleg mochten alle vragen gesteld worden en werd er door omi aan de kleinkinderen gevr…

Vrijdag 15 maart 2024. U bent welkom om tussen 10.30 en 12.30 uur een kijkje te komen nemen aan de Portugallaan 54 in Assen. De koffie staat klaar. 

Een nieuwe stap in zorg voor afscheid.  Voor iedere uitvaart nemen wij de tijd die nodig en wenselijk is. We werken in een fijn team met betrokken en ervaren uitvaartverzorgsters. Samen met nabestaanden zoeken we naar wat belangrijk is geweest en waar uitdrukking aan gegeven mag worden tijdens het afscheid van een dierbare. Rituelen kunnen daarbij belangrijk zijn in de vorm van woorden, muziek of andere handelingen die troost kunnen bieden. En als er kinderen aanwezig zijn, zullen we hen betrekken bij het afscheid nemen. Een thuisopbaring kan helpen bij het afscheid nemen, maar het is niet in alle situaties mogelijk en wenselijk. Dan zijn er ook andere mogelijkheden waar u voor kun…

Ik loop over een prachtige oude begraafplaats in het bos. Geïntrigeerd door de namen en geboortedata op de grafstenen wandel ik over het hobbelige gras en probeer te lezen wat er op de stenen staat. Ineens zie ik aan de overkant, op een groen grasveld tegen de bosrand, een klein grafje staan. Ik ga door mijn knieën en zie dat het meisje, Trijntje, tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog is geboren. Ze werd maar twee jaar. Het grafje is netjes onderhouden. Links staat een kaarsje, ernaast een klein vaasje met kleurige bloemetjes. Een beeldje van een engeltje waakt over het grafje. Er is dus iemand die dit graf verzorgt. Wat bijzonder dat na meer dan honderd jaar dit meisje, Trijntje, nog…

Trijnie en Joke zijn druk bezig met de voorbereiding voor het afscheid van hun vader. Hij was nooit zo’n prater en ze vinden het dus ook lastig om te bepalen wat hij belangrijk zou vinden voor zijn afscheid. Destijds voor hun moeder was het eigenlijk vanzelfsprekend, zij was gelovig en lid van de kerk in het dorp. Samen met de dominee en hun vader hebben ze toen de dienst besproken en eigenlijk ging het op de manier zoals in de kerk elke uitvaartdienst verliep. Na de zegen droegen de dragers de kist van moeder de kerk uit en gingen ze naar de begraafplaats waar door de dominee na het dalen van de kist het ‘Onze Vader’ werd gebeden. Het was een prachtige dienst, precies zoals moeder het graa…

Wanneer ik de eerste woorden schrijf op het kaartje één jaar na het overlijden van meneer, ga ik met mijn gedachten weer één jaar terug in de tijd. Meneer belde naar kantoor om een afspraak te maken voor een voorgesprek. “Ik ben ernstig ziek, mijn ziekte neemt steeds meer de overhand en ik ben er eigenlijk wel klaar mee “, vertelt hij mij. Hij wil graag op kort termijn een gesprek over zijn uitvaart, want hij wil dat zijn partner zoveel mogelijk ontlast wordt na al haar goede zorg die hij heeft mogen ontvangen. We spreken af voor de volgende dag bij hun thuis. Openhartig vertelt hij mij wat er speelt en hoe hij en zijn partner in het leven staan. Hij spreekt zijn wensen uit over de laatste…

Eind februari. Het voorjaar wint het luidkeels van de winter. Ik parkeer mijn auto bij de zwemplas en loop een zandpad op. De zon warmt me. Als ik de bocht voorbij ben, zie ik een wit boerderijtje staan. De grote dennenboom ernaast houdt de wacht. De echtgenote van meneer komt me tegemoet lopen. We hebben een afspraak gemaakt om de wensen voor de uitvaart van meneer te bespreken, maar het ging niet meer vertelt ze. Hij gaf die ochtend aan niet meer te willen. Nederig en stil betreed ik de woonkamer waar ook de dochter, zoon en schoonzoon zijn. Meneer maakt grapjes, zegt ‘hol op te piep’n’ tegen iedereen in de kamer en sluit dan zijn ogen om in een diepe slaap te vallen. De stilte is oorver…

Na het overlijden van haar man, blijft mevrouw alleen en een beetje eenzaam achter. Het echtpaar is helaas altijd kinderloos gebleven. Door de jaren heen heeft het echtpaar dat gemis opgevuld door een liefdevol huis te bieden aan vele verschillende huisdieren. Er is weinig contact met de kleine groep van verre familieleden. Mevrouw heeft geen intensief, maar wel goed contact met een aantal buurtgenoten. Het alleen zijn valt mevrouw zwaar, vandaar dat mevrouw besluit dat pup Alfred bij haar in huis komt wonen. Vele jaren zijn ze samen en Alfred is waarschijnlijk degene die de grootste geheimen van mevrouw weet. Wanneer het uitlaten van Alfred te zwaar wordt voor mevrouw, ontfermen lieve buu…

Het is het begin van het nieuwe jaar. Het is maandagochtend als ik na kerst en oud en nieuw weer op kantoor begin. Bijzondere dagen die in deze tijd voor iedereen op een toch andere wijze ingevuld zijn geweest. En zeker als je een dierbare moet missen kan het een moeilijke tijd zijn, waarin je juist nu de aanwezigheid van lieve mensen om je heen wilt ervaren en troost wilt vinden. Na een kopje koffie en de nieuwjaarswensen van de collega’s, begin ik eerst met het openen van de mailbox. Mijn oog valt op een mailtje dat ik ontvangen heb met de vraag of ik iets kan vertellen over het werken in de uitvaartbranche. Er spreekt belangstelling uit de vraagstelling en enthousiasme. Het is iemand di…