'De taal van de stilte'

Er zijn dagen in december waarop de stilte bijna tastbaar is. In de vroege ochtend, wanneer de wereld nog donker is en langzaam ontwaakt en het eerst licht voorzichtig door de gordijnen kruipt, dienen herinneringen zich aan, zacht, bijna fluisterend, alsof ze even wil zeggen: ”Ik ben er nog”.
Sinds het verlies van zijn lieve vrouw voelen de stiltes anders, ze vullen zich met beelden en herinneringen. Een stem die in gedachten nog tegen hem praat, een lach die de kamer vult.
En nu juist in deze tijd van het jaar, als overal de lichtjes branden en mensen elkaar ontmoeten zijn die momenten van stilte heel betekenisvol.
In de stilte hoor je niet alleen het gemis, maar is ook de liefde voelbaar.
De lieve kaart op de mat met de woorden “We denken aan je” en de buurman die een paar eigen gebakken oliebollen komt brengen. De hand van zijn kleinkind tijdens de wandeling op eerste kerstdag, de gezelligheid aan tafel bij het kerstdiner waarvoor hij uitgenodigd is door zijn dochter en haar gezin.
Kleine en lieve gebaren die het verdriet niet wegnemen, maar wel helpen dragen.
Aan het eind van de avond als hij weer thuiskomt en zijn jas aan de kapstok hangt, valt de stilte weer om hem heen. Maar dit keer voelt het zachter, gevuld met de stemmen van de dag en het kleine handje in de zijne tijdens de wandeling.
Hij steekt een kaarsje aan bij haar foto en gaat zitten. In het warme licht herkent hij iets van haar nabijheid, niet meer als scherpe pijn, maar als stille troost die fluistert dat de liefde niet verdwijnt. Met die gedachten kijkt hij weer uit naar het nieuwe jaar, met hoop en verlangen.