KerstMIS

Kerst kwam dit jaar niet met lichtjes, maar met stilte. Ze stierf iets na de periode waarin ze normaal gesproken bezig zou gaan met het huis in kerstsfeer brengen. De kerstboom lag nog verpakt in een net in de achtertuin, de box met kerstballen stond onaangeroerd in de gang.
Alles was er nog, behalve zij. Kerst de mooiste tijd van het jaar, een tijd van herinneringen ophalen, volgens haar. Dit jaar was ze iets later met decoreren, want ze mocht voor de eerste keer oma worden aan het begin van de decembermaand. Het woord ‘oma’ sprak ze met trots uit en ze had al allerlei plannen bedacht. Ze wilde volop genieten van de oppasmomenten die zouden komen. In gedachten had ze zich al een beeld gevormd van haarzelf met haar kleindochter knutselend aan een kerststukje tijdens één van de kerstfeesten later. Later kwam niet. Kerst het feest van begin en hoop, werd ineens een moment van afscheid. Kerst werd dit jaar voor haar kinderen en kleinkinderen geen feest, maar een herinnering. Een herinnering aan hoe dicht leven en dood bij elkaar liggen. Aan hoe de een in een seizoen kan komen en hoe de ander dan kan gaan. Haar zoon merkte na afloop van haar afscheid op: ‘misschien is dat wel de kern van kerst: niet de perfect gedekte tafel, maar de erkenning dat het leven breekbaar is. Zijn zus vuld zijn woorden aan: ‘volgend jaar hangen we de kerstballen weer op. Misschien met tranen, maar zeker met haar in gedachten. Ergens tussen lichtjes en schaduwen zal ze er zijn als moeder en als oma’.